فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

رزین‌های اپوکسی به طور گسترده-ایی به عنوان یک ماده پوششی برای حافظت از فلزات در کاربردهای مختلف، به کار می‌رود. ویژگی‌هایی نظیر فرآیندپذیری بسیار خوب، مقاومت شیمیایی عالی، عایق بودن خوب نسبت به الکتریسته و چسبندگی قوی رزین اپوکسی به مواد غیر هم جنس موجب شده است این مواد به طور گسترده در صنایع تولید پوشش مورد توجه قرار گیرند. پوشش‌های اپوکسی مستعد آسیب‌هایی نظیر میکروترک می‌باشند. این نوع آسیب‌دیدگی‌ها موجب ایجاد نقایصی در پوشش، افت ویژگی‌های ظاهری (زیبایی) و استحکام مکانیکی پوشش می‌شوند. همچنین مسیرهایی برای تسریع ورود آب، اکسیژن و گونه‌های خورنده به سطح فلز ایجاد می‌شود، در نتیجه خوردگی‌های موضعی در فلز رخ می‌دهد. فرآیند ترمیم قطعات ساخته شده از پوشش‌های پلیمری زمان‌بر، گران قیمت و در بسیاری از موارد امکان تشخیص آسیب و دسترسی به آن‌ها برای انجام ترمیم غیرممکن می‌باشد. از این رو یافتن راه‌حلی به منظور ترمیم خودکار میکروترک‌ها بدون نیاز به مداخله بشر و جایگزینی مواد جدید، بسیار حائز اهمیت می‌باشد. بنابراین، به دنبال پژوهش و تلاش‌های زیادی که در این زمینه انجام شده است، این مهم با طراحی سامانه‌های هوشمند خودترمیم شونده عملی می‌گردد. رایج‌ترین روش تهیه پوشش‌های خودترمیم‌شونده، میکروکپسوله کردن عامل ترمیم در پوسته‌های پلیمری یا معدنی و جااسازی میکروکپسول‌های تهیه شده در ماتریس اپوکسی می‌باشد. بررسی خاصیت خودترمیمی در پوشش‌های اپوکسی با آزمون‌های طیف سنجی امپدانس الکتریکی و اسپری نمک انجام می‌گیرد. در این پژوهش، مطالعات انجام شده‌ در زمینه پوشش‌های اپوکسی خودترمیم‌شونده، مرور خواهد شد.