بررسی زایایی وندهای «-ا، -گر و – نَده» با رویکردی پیکرهبنیاد و تاریخی
نویسندگان
1 دانشآموختۀ زبانشناسی همگانی، دانشگاه شیراز
2 استادیار بخش زبانهای خارجی و زبانشناسی، دانشگاه شیراز
3 استاد بخش زبانهای خارجی و زبانشناسی، دانشگاه شیراز
4 دانشیار بخش زبانهای خارجی و زبانشناسی، دانشگاه شیراز
doi
10.22084/rjhll.2024.29791.2339چکیده
در پژوهش حاضر به بررسی سیر تحول زایایی وندهای «-ا، -گر و – نَده» با رویکردی تاریخی و پیکره بنیاد پرداخته شد. هدف پژوهش حاضر پاسخ به این سؤال ها بود: 1- سیر تحول زایایی وندهای «-ا، -گر و - َنده» در پیکرۀ مورد نظر، از قرن چهارم تا دورۀ معاصر به چه صورتی بوده است؟ 2- در دورۀ معاصر کدامیک از این وندها زایاتر و کدامیک غیرزایاتر بوده اند؟ برای انجام این مطالعه، پیکرهای از کتاب های تاریخی استفاده شده اند. وندهای «-ا، -گر و - َنده» به عنوان وندهای عاملساز در زبان فارسی استفاده می شوند و دلیل انتخاب آن ها برای تحقیق حاضر، همین مفهوم مشترک بوده است. واژههای حاوی وندهای مورد نظر با استفاده از نرم افزار انت کانک استخراج و بررسی شدند. نتایج نشان می دهد که سیر تحول وندهای مزبور نامنظم بوده و به صورت صعودی یا نزولی نبوده است. در دورۀ معاصر پسوند «- َنده» نسبت به دو وند دیگر زایایی بیشتری دارد.