اسم جنس در فارسی باستان و میانه
نویسندگان
1 استادیار، گروه زبانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران.
doi
10.22084/rjhll.2025.29461.2330چکیده
یکی از مسائل چالش برانگیز در مطالعۀ زبان ها، توصیف و تبیین «اسم جنس» است، به همین جهت پژوهش های همزمانی و درزمانی چندانی در این حوزۀ مطالعاتی به چشم نمی خورد و گاه نظریات متناقض بسیاری در حوزۀ اسم جنس مشاهده میگردد. در این پژوهش درزمانی، مقولۀ اسم جنس در فارسی باستان و میانه به صورت پیکره بنیاد بررسی شده است و راهکارهای فارسی باستان و میانه به منظور رمزگذاری مقولۀ «اسم جنس» از پیکرۀ منتخب استخراج شده اند. در همین راستا، گاه دو مقولۀ «(نکرۀ) نامشخص» و «جنس»، خلط می شوند و ساخت «نامشخص» به اشتباه در مقام «جنس» درنظر گرفته می شود. در پژوهش حاضر، این مهم با بهره گیری از استدلال هایی براساس فارسی میانه تبیین شده و تمایز بین دو مقولۀ زبانی «نامشخص» و «جنس» نشان داده شده است. همچنین، تفاوت «نشانۀ جمع» و «بی نشانگی» در رمزگذاری اسم جنس در فارسی باستان و میانه تشریح گردید. علاوه براین، ضمایر جنس در فارسی باستان و میانه معرفی شدند که حاصل فرآیند دستوریشدگی هستند.