بررسی تجربی استحکام اتصال بین هسته و لایههای کامپوزیتی تحت بارگذارهای کششی و برشی در روشهای مختلف ساخت سازههای کامپوزیتی دارای هسته
نویسندگان
1 دانشجوی دکترا، مهندسی مکانیک، دانشکده مهندسی مکانیک، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهرا ن.
2 دانشجوی دکترا، مهندسی هوافضا، دانشکده مهندسی مکانیک، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهرا ن.
3 دانشیار، مهندسی هوافضا، دانشکده مهندسی مکانیک، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران.
doi
10.22068/jstc.2022.542940.1758چکیده
هستههای لانهزنبوری در سازههای کامپوزیتی دارای هسته، بسیار مورد استفاده قرار میگیرند. از مسائل مهم به کارگیری هستهها به خصوص لانه زنبوریها، اطمینان از اتصال مناسب بین لایههای دو سمت سازه به هسته میباشد؛ چراکه عدم اتصال مناسب، منجر به جدایی لایه از هسته خواهد شد. هدف از این پژوهش، بررسی و پیشنهاد مناسبترین روش برای ساخت قطعه کامپوزیتی با هسته لانهزنبوری تحت استانداردهای ASTM C273 و ASTM C297 می-باشد. از نتایج این پژوهش، دریافت شد که مناسبترین راه برای ساخت یک قطعه کامپوزیتی با هسته لانهزنبوری، روش ساخت دومرحلهای میباشد. چراکه در روش دومرحلهای با استفاده از دستگاه وکیوم، بعد از ایجاد خلأ در قطعه، رزین تا دیوارههای هسته بالا میآید و اتصال بین هسته و لایهها بهخوبی برقرار میشود. ناحیه اتصال هسته با لایهها در روش دومرحلهای دو برابر بیشتر از روش تکمرحلهای و روش ساخت دستی میباشد. به طوری که از تعداد 30 نمونهای که برای هر یک از سه روش ساخت مذکور استفاده گردید، در روش دومرحله این جدایش در خود هسته لانهزنبوری در 28 نمونه از 30 نمونه رخ داد که نشان دهندهی مناسب بودن این روش (جدایش مورد قبول با بیش از 90 درصد) میباشد. اما در روش تک مرحلهای و روش دستی به ترتیب 18 عدد از 30 نمونه و همچنین 9 عدد از 30 نمونه هسته دچار شکست در ناحیه هسته تحت آزمون کشش و برش شد.لازم به ذکر است که مفهوم روش دومرحله ای ، یک مرحله ای و روش دومرحله ای بدون وکیوم در متن مقاله توضیح داده شده است.