خواص خود تمیز شوندگی و انرژی آزاد سطح پوشش های نانو کامپوزیت اتیلن وینیل استات تقویت شده با نانو ذرات سیلیکا

نویسندگان

1 استادیار، مهندسی مکانیک، دانشگاه صنعتی اصفهان، اصفهان.

2 استاد، مهندسی مکانیک، دانشگاه صنعتی اصفهان، اصفها ن.

3 کارشناسی ارشد، مهندسی مکانیک، دانشگاه صنعتی اصفهان، اصفهان.

doi
10.22068/jstc.2022.547872.1769
چکیده

ایجاد پوشش ها با حداقل مولفه های مواد و مراحل تولید یکی از چالش های امروز در تهیه فیلم های نانوکامپوزیتی آب گریز است. هدف از این تحقیق تهیه پوشش نانوکامپوزیت پایه پلیمری آب گریز و بررسی ارتباط بین خواص آب گریزی، میکروساختار، درصد فاز افزودنی و انرژی آزاد سطح آن می باشد. بدین منظور، از نانوذرات سیلیکا اصلاح شده با هگزامتیل دی سیلازان به عنوان فاز افزودنی و اتیلن وینیل استات به عنوان زمینه و از تولوئن به عنوان حلال استفاده شد. غلظت پلیمر/ حلال با غلظت 3% به عنوان غلظت بهینه برای تشکیل فیلم انتخاب شد. مقادیر 10%، 20% و 30% وزنی نانو ذرات به محلول اضافه شد و از روش پاشش به دلیل یک مرحله ای بودن استفاده شد. نتایج نشان داد پوشش پر شده با 30 درصد نانوسیلیکا دارای حفره ها با ساختاری متخلخل و شبکه ای بوده که موافق با پیش بینی مدل انرژی سطح کیسی- بکستر بود. پوشش های نانوکامپوزیتی با 30% نانوسیلیکا منجر به زاویه تماس استاتیکی 121 درجه با 34% افزایش نسبت به سطح اتیلن وینیل استات خالص و زاویه غلتش 8 درجه با 90% کاهش نسبت به نمونه های 10 درصد وزنی شدند. انرژی آزاد سطح از سه تئوری اوونز-وندت، فوکس و ون اوس بررسی شد که بر خلاف تئوری ون اوس تئوری های فوکس و اوونز-وندت نشان دادند که با افزایش غلظت نانو مواد، جزء قطبی انرژی آزاد سطح پوشش کاهش یافته که موید افزایش زوایای تماس تخمین زده شده در این مطالعه بود.