فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: درصدی از کل استنادها شامل خود - استنادی مجله و مؤلف است و استفاده بیش از حد از این موضوع باعث می‌شود که رتبه مجله در سطح بالا قرار گیرد و مؤلف در بعضی موارد جزء پر استنادترین‌ها باشد. هدف از پژوهش حاضر تعیین خود ـ استنادی مجله و مؤلف و تشخیص همبستگی میان ضریب تأثیر مجله و خود ـ استنادی در حوزه علوم پزشکی در سال 1384 موجود در پایگاه گزارش‌های استنادی نشریات فارسی مرکز منطقه‌ای اطلاع رسانی علوم و فن‌آوری بود. روش بررسی: این پژوهش با استفاده از روش تحلیل استنادی بر روی 34 مجله حوزه علوم پزشکی دارای ضریب تأثیر در پایگاه گزارش‌های استنادی نشریات فارسی انجام شد. برای این منظور به پایگاه گزارش‌های استنادی نشریات فارسی از محصولات مرکز منطقه‌ای اطلاع‌رسانی علوم و فن‌آوری مراجعه و با انتخاب سال 1384 ضریب تأثیر مجلات مورد بررسی استخراج شد و تعداد خود ـ استنادی (مؤلف و مجله) تعیین گردید. سپس با استفاده از نرم‌افزار SPSS و آزمون آماری ضریب همبستگی، داده‌ها آنالیز آماری شد. یافته‌ها: به طور کلی رابطه معنی‌داری، در سطح 01/0، بین ضریب تأثیر و نرخ خود ـ استنادی وجود داشت (508/0 = r). ضریب همبستگی پیرسون رابطه معنی‌داری بین ضریب تأثیر با خود ـ استنادی مجله و خود ـ استنادی مؤلف نشان داد. با توجه به نتایج آزمون همبستگی رابطه معنی‌داری بین ضریب تأثیر سال 1384 و ضریب تأثیر بدون خود ـ استنادی با تعداد مقالات مجلات مورد بررسی مشاهده نشد. بدین معنی که ضریب تأثیر مجله تحت کنترل حجم مقالات مجله نمی‌باشد. نتیجه‌گیری: با توجه به صفر شدن ضریب تأثیر 58 درصد مجلات بعد از حذف خود ـ استنادی و بالا بودن میزان خود ـ استنادی در مجلات حوزه پزشکی ایران در مقایسه با تحقیقات مشابه، بدیهی است باید میزان خود ـ استنادی (مؤلف و مجله) کاهش یابد تا مجلات در رتبه‌بندی، از جنبه ضریب تأثیر، جایگاه واقعی خود را پیدا کنند. در نتیجه با افزایش میزان خود ـ استنادی (مؤلف/مجله) در نشریات، سردبیران باید در سیاست گزینش مقالات تجدید نظر نمایند. واژه‌های کلیدی: نشریات؛ نشریات ادواری؛ استناد.