واکسن‌های DNA استراتژی قدرتمندی برای کنترل بروسلوز

نویسندگان

1 استادیار، گروه میکروبیولوژی، دانشکده علوم زیستی، واحد فلاورجان، دانشگاه آزاد اسلامی، فلاورجان، ایران

2 دانشجوی کارشناسی ارشد میکروبیولوژی، گروه میکروبیولوژی، دانشکده علوم زیستی، واحد فلاورجان، دانشگاه آزاد اسلامی، فلاورجان، ایران

3 دانش‌آموخته کارشناسی ارشد میکروبیولوژی، گروه میکروبیولوژی، دانشکده علوم زیستی، واحد فلاورجان، دانشگاه آزاد اسلامی، فلاورجان، ایران

doi
10.22034/nfvm.2023.380986.1170
چکیده

بروسلوز یک بیماری مشترک بین انسان و دام با توزیع جهانی و با روند صعودی می‌باشد. کنترل بروسلوز در انسان به کنترل بیماری حیوانی بستگی دارد. با وجود این که تاکنون واکسن تأیید شده‌ای برای بروسلوز در انسان وجود ندارد، تلاش‌های زیادی برای ساخت واکسن‌هایی با کارایی بالا و عوارض جانبی پائین برای حیوانات صورت گرفته است. واکسن‌های زنده ضعیف شده ارزان‌تر و مؤثرتر از سایر واکسن‌ها هستند اما می‌توانند موجب افزایش مقاومت آنتی‌بیوتیکی، تداخل با آزمایش‌های تشخیصی سرولوژیکی و افزایش حدت در حیوان شوند. واکسیناسیون حیوانات با واکسن‌های موجود در بازار ممکن است باعث بیماری شود و در برخی شرایط اثربخشی پایینی دارند. واکسن‌های حاوی پروتئین نوترکیب یا DNA کدکننده آنها می‌توانند جایگزین مناسبی برای واکسن‌های مرسوم باشند، زیرا می‌توانند موجب کاهش عوارض ناخواسته شوند. انتخاب آنتی‌ژن مناسب که سیستم ایمنی را به خوبی تحریک کند در تهیه این واکسن‌ها اهمیت زیادی دارد. در این مطالعه مروری با بررسی واکسن‌های نوترکیبی که بر مبنای پروتئین‌های نوترکیب و DNA ساخته شده‌اند، تلاش شده است تا نقاط قوت و ضعف آنها و چشم‌انداز جدید واکسیناسیون بر علیه بیماری بروسلوز روشن‌تر شود. مطالعه حاضر با جستجو در پایگاه‌های اطلاعاتی Google scholar، PubMed و SID تا سال 2021 میلادی به تحقیقات جدید در مورد پروتئین نوترکیب و واکسن‌های DNA علیه بروسلوز پرداخته است. با توجه مزیت‌ها و معایب واکسن‌های معمول و جدید بروسلوز، واکسن‌های نوترکیب و DNA، پس از گذراندن مراحل تحقیقات در حیوانات بزرگ، می‌توانند راهکار مناسبی برای جلوگیری از پیشرفت بروسلوز باشند.