بررسی شیوع سرمی طاعون نشخوارکنندگان کوچک در گوسفندان و بزهای استان گیلان در سال 1401

نویسندگان

1 استادیار، گروه میکروبیولوژی، واحد مراغه، دانشگاه آزاد اسلامی، مراغه، ایران

2 دانشجوی دکتری باکتری‌شناسی، گروه پاتوبیولوژی، دانشکده علوم تخصصی دامپزشکی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

doi
10.22034/nfvm.2023.404255.1192
چکیده

طاعون نشخوارکنندگان کوچک (PPR) یک بیماری ویروسی بسیار مسری با میزان بروز و مرگ و میر بالا است که در خاورمیانه، آسیای جنوب غربی و آفریقا بومی است. این بیماری باعث خسارات اقتصادی در گله‌های گوسفند و بز در این مناطق شده است. هدف از این تحقیق، بررسی شیوع سرمی طاعون نشخوارکنندگان کوچک (PPR) در گوسفندان و بزهای استان گیلان در سال 1401 بود. در این مطالعه مقطعی، نمونه خون 368 رأس گوسفند و بز از مناطق مختلف روستایی استان گیلان با استفاده از آزمون الایزا رقابتی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. عوامل خطر شامل جنس، سن، گونه و موقعیت جغرافیایی در نظر گرفته شد. از مجموع 368 نمونه سرمی که برای وجود آنتی‌بادی علیه ویروس طاعون نشخوارکنندگان کوچک آنالیز شدند، 32/85 درصد (314 مورد) نمونه برای آنتی‌بادی ویروس PPR مثبت و 68/14 درصد (54 مورد) منفی بودند. بجز منطقه جغرافیایی، تفاوت آماری معنی‌داری بین عوامل خطر و شیوع سرمی آنتی‌بادی ویروس PPR وجود نداشت (05/0<p). با توجه به نتایج، طاعون نشخوارکنندگان کوچک یک بیماری بومی در شمال ایران است و عوامل خطر محیطی نسبت به عوامل خطر میزبانی، تأثیر بیشتری بر شیوع سرمی بیماری دارند. بنابراین برای کنترل بیماری در مناطق اندمیک باید به فاکتورهای خطر محیطی توجه بیشتری شود و با انجام واکسیناسیون در بازه‌های زمانی و مناطق حساس قبل تغییرات محیطی پرخطر، احتمال بروز موارد همه‌گیری را به حداقل رساند.