تحلیلی زبانشناختی از پدیدۀ " بدگویی/غیبت"
نویسندگان
1 دانشیار دانشگاه الزهرا
2 دانشجوی دکترای زبان شناسی، دانشگاه الزهرا
doi
10.22084/rjhll.2020.20358.1985چکیده
بدگویی یا غیبت پدیدهای اجتماعی است چرا که در جریان ارتباط و سوءاستفاده از شرایط نابرابر در میان افراد شکل میگیرد؛ پدیده ای شناختی است چرا که در پی اثرگذاری بر ذهن و در نتیجه کنترل عملکرد افراد است؛ و پدیدهای گفتمانی است چرا که در زبان تجلی می یابد. در این پژوهش با تحلیل 16 مورد از غیبت هایی که در خلال رخدادهای کلامی بزرگ تر انجام گرفته اند به بررسی گفتمانی این پدیده میپردازیم. برای این منظور ضمن تحلیل "گام"های شکل دهندۀ غیبت و ارائۀ الگو(ها)ی چینش "گامک"ها در آن بر طبق دیدگاه بایبر، کارنر و اُپتون (2007)، و ساسانی و یزدانی (1392)، به چگونگی بهره برداری غیبت کنندگان از راهبرد دستکاری برای رسیدن به مقصود خود نیز اشاره می کنیم. تقطیع غیبتها نشان داد غیبت 6 گام اصلی دارد که هر کدام راهبردهای خود را دارند. غیبت کننده با توسل به راهبرد دستکاری می کوشد بر شناخت مخاطب تأثیر گذارد و او را به اندیشیدن و عمل کردن در جهتی که مقصود خود است وا دارد.