افعال معین آغازی در زبان فارسی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری دانشگاه آزاد آستارا، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی ، واحد آستارا، آستارا، ایران.
2 دانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه آزاد واحد رشت، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد رشت، رشت،ایران.
3 استادیار زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد واحد آستارا، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی ، واحد آستارا، آستارا، ایران.
doi
10.22084/rjhll.2020.21885.2037چکیده
در هر زبانی تعدادی از افعال معین وجود دارند که برای بیان زمان، نمود و وجه بهکار میروند. افعال معین آغازی برای بیان نمود آغازی بهکار میروند. نمود آغازی مفهومی است که روند آغاز یک رویداد را خاطر نشان میکند. در متون به جا مانده از زبان فارسی دورۀ قدیم یا دورۀ دری، فعلهای معین زیادی بهکار رفتهاند. در این پژوهش تلاش شده است، از بین انواع افعال معین، فقط فعلهای معین آغازی بررسی شوند. پرسش این تحقیق این است که در متون ادبی زبان فارسی متقدم، علاوه بر فعلهای معینی که تا حال معرفی شده است، چه افعال دیگری نمود آغازی را نشان میدهند؟ در این تحقیق چهار فعل «افتادن»، «ایستادن»، «اندرایستادن»، «برخاستن»، طبق مدل ابعاد معینشدگی داوری و نغزگویکهن (13696)، بررسی و تحلیل شدهاند. شواهد بهدست آمده نشان میدهد این چهار فعل دچار معینشدگی شدهاند.
