فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

زبان کردی زبانی است با الگوی تکیه ثابت به ­طوری­که تکیه واژگانی بر روی هجای آخر کلمه قرار می ­گیرد. تمام وندهای اشتقاقی و بسیاری از وندهای تصریفی و حتی تعدادی از واژه ­بست­ها بعد از اضافه شدن به کلمه، بر تکیه کلمه تأثیر می ­گذارند و تکیه کلمه را جذب می ­کنند. مواردی که از این قاعده تبعیت نمی ­کنند بعضی از وندهای تصریفی و اکثر واژه­ بست ­ها  هستند. این عناصر که ضمائم کلمه واجی نامیده شده‌اند به همراه میزبان خود گروه واژه­ بست را به‌وجود می­آورند. هدف از این مقاله ارائه شواهد واجی است که نشان ‌دهد نظام نوایی زبان کردی دارای گروه واژه ­بست است. در این راستا، الگو­های واجی مورد بررسی الگوی تکیه است که در این سطح گره قوی کلمه واجی ارتقا یافته، الگوی تکیه گروه واژه ­بست را تعیین می­کند. دو فرایند واجی دیگر که در مرز تلاقی دو واکه به منظور ممانعت از التقای واکه­ عمل می ­کنند فرایند حذف واکه و فرایند درج همخوان غلت است که اولی در سطح کلمه واجی و دومی در سطح گروه واژه ­بست عمل می ­کنند. نهایتاً فرایند تضعیف همخوان غلت بررسی خواهد شد که سطح گروه واژه ­بست را از گروه واجی متمایز می ­کند.