بررسی مدل دانشگاه کارآفرین در مراکز آموزش عالی کشاورزی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری ترویج و آموزش کشاورزی، دانشکده کشاورزی-دانشگاه بوعلی سینا
2 دانشیار و مدیر گروه ترویج و آموزش کشاورزی-دانشگاه بوعلی سینا
doi
10.22069/jead.2017.10905.1167چکیده
امروزه توسعه و رشد اقتصادی دانش و اطلاعات مهمترین عامل است و آینده اجتماعات مدرن با اقتصاد پویا درگرو افزایش میزان رقابت، توجه به خلاقیت و نوآوری است. در این شرایط دانشگاه بهعنوان اثرگذارترین نهاد در جامعه شناخته میشود. به همین علت دانشگاه بهمنظور هماهنگی با توسعه اقتصادی میبایست از نقش سنتی خود خارج شود و برای خلق ایده و تولید دانش جدید تلاش کند و درنهایت بتواند آنها را به عمل تبدیل نماید. لذا دانشگاههایی میتوانند از نقش سنتی خود خارج شوند که پویا و کارآفرین باشند و بتوانند ارزشهای مدیریتی و تخصصی را تلفیق و پرورش دهند. دانشگاه کارآفرین میبایست به ایجاد توازن بین تحقیق، آموزش و دسترسی به منابع متنوع بپردازند. لذا برای ایجاد یک دانشگاه کارآفرین در بخش کشاورزی لازم است تا یک دیدگاه سیستمی، جامع، کلیگرا به وجود آید و شاخصهای اصلی در دانشگاه کارآفرین مدنظر قرار داده شود. در این مطالعه مشخص شد که مهمترین شاخصهای دانشگاه کارآفرین شامل تعامل مستمر با صنعت، نشستهای تخصصی با صاحبان صنایع، ایجاد مراکز پارک علم و فناوری در دانشگاهها و ایجاد فرصتهای مطالعاتی در حوزههای مختلف کارآفرینی است.