مقایسه ریزساختار، مقاومت سایشی و خوردگی کامپوزیتهای سطحی AZ31B/SiO2، AZ31B/graphite و AZ31B/SiO2/graphite تولید شده به روش اصطکاکی اغتشاشی
نویسندگان
1 استادیار، گروه مهندسی مواد، دانشکده مهندسی مواد و متالوژی، - دانشگاه سمنان
2 دانشیار، گروه مهندسی مواد، دانشکده مهندسی مواد و متالوژی، دانشگاه سمنان
3 دانشجوی دکتری، دانشکده مهندسی مواد و متالورژی، دانشگاه سمنان، سمنان
4 استادیار، دانشکده مهندسی، مجتمع آموزش عالی گناباد، گناباد
doi
10.22068/jstc.2019.105164.1524چکیده
هدف از این پژوهش مقایسۀ ریزساختار، ریزسختی، مقاومت به سایش، و مقاومت به خوردگی سه کامپوزیت سطحی حاوی نانوذرات سیلیکا، نانوذرات گرافیت و مخلوط نانوذرات سیلیکا و گرافیت تولیدشده به روش اصطکاکی اغتشاشی بر سطح آلیاژ منیزیم AZ31B بود. نتایج، پس از چهار پاس انجام فرایند اصطکاکی اغتشاشی، نشان داد متوسط اندازه دانه برای کامپوزیت حاوی سیلیکا، گرافیت، و مخلوط سیلیکا و گرافیت در ناحیه همزده به ترتیب 82%، 70% و 80% نسبت به آلیاژ منیزیم اولیه کاهش یافت. بهعلاوه، ریزسختی به ترتیب 33%، 18.8% و 20.6% نسبت به آلیاژ منیزیم اولیه افزایش یافت. اگرچه گرافیت، به عنوان یک جامد روانکار و نرم، باعث کاهش سختی شد، نتایج آزمون سایش نشان داد نرخ سایش برای نمونههای حاوی گرافیت و مخلوط گرافیت و سیلیکا تقریباً مشابه نمونه حاوی سیلیکاست. بررسی تصاویر TEM نشان داد اندازه دانههای فرعی برای نمونه حاوی مخلوط نانوذرات سیلیکا و گرافیت نسبت به نمونه حاوی نانوذرات سیلیکا بیش از 18% کوچکتر است. بر طبق نتایج آزمون خوردگی، جریان خوردگی نمونه حاوی نانوذرات سیلیکا نسبت به آلیاژ اولیه بیش از 89% کاهش یافت و نمونه حاوی مخلوط نانوذرات سیلیکا و گرافیت نجیبترین پتانسیل خوردگی را داشت.