طیفهای عقلانیت و مرام در جهانبینی اکنونگرا از امروز تا خیام
نویسندگان
1 استادیار زبان و ادبیات فرانسه دانشگاه بوعلیسینا
doi
10.22084/rjhll.2020.21303.2008چکیده
در سال 1995 میلادی فرانسوا هارتوگ مورخ فرانسوی دو انگارۀ «نظام تاریخیت» و «اکنونگرایی» را به مجموعهواژگان تاریخ و جامعهشناسی افزود. به باور او، با نابودی بلوکهای شرق و غرب که به شکل نمادین در سقوط دیوار برلین (1989) تجلی کرد، جوامع بشریْ آرمانگراییِ آیندهگرا را پشت سر گذاشتند و وارد نظام اکنونگرا شدند. برای فرهنگ ایرانی، واژۀ اکنونگرایی، جدا از دلالت تاریخی و جامعهشناختی مورد نظر هارتوگ، طنینی «خیامی» دارد و آموزههایی چون شادخواری و اغتنام دم را به یاد میآورد. این مشاهدۀ ساده زمینه را برای نوعی «معرفتشناسی تطبیقی» فراهم میکند که هدف آن پرده برداشتن از انواع عقلانیت حاکم بر صورتهای اروپاییِ اکنونگرایی و صورت خیامی/ ایرانیِ این گرایش است. اگر رفتارهای افراد و جوامع مختلف در دنیای اکنونگرا تابع همین انواع عقلانیت باشند، هر پرسشی در خصوص عقلانیت اکنونگرا به شکل طبیعی بر «مرام» اکنونگرا نیز فرود میآید.
