فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

استافیلوکوکوس اورئوس عامل اصلی اندوکاردیت، سپسیس و مسمومیت غذایی استافیلوکوکی می‌باشد. هدف از این مطالعه ارزیابی حساسیت به اریترومایسین در 50 سویه استافلوکوکوس اورئوس مقاوم به ونکومایسین (VRSA) و حساس به ونکومایسین (VSSA) جدا شده از شیر خام گاو و نیز تعیین انتشار ژن‌های مقاومت به اریترومایسین در میان جدایه‌ها می‌باشد. براس مایکرودایلوشن به منظور تعیین مقاومت به ونکومایسین و تعیین حداقل غلظت مهار رشد اریترومایسین مورد استفاده قرار گرفت. حضور ژن‌های ermA، ermB، ermC و msrA کدکننده مقاومت به اریترومایسین از طریق PCR مورد بررسی قرار گرفت. 84 درصد از جدایه‌ها حساس و 16 درصد مقاوم به ونکومایسین بودند. یک جدایه نسبت به اریترومایسین حساس بود و هیچ یک از ژن‌های مقاومت را نداشت. 90 درصد جدایه‌ها نسبت به اریترومایسین مقاوم بودند که از این تعداد 4/24 درصد هیچ یک از ژن‌های مقاومت را نداشتند، در حالی که 1/51 درصد از نظر ژن ermB مثبت بودند. ermA در هیچ یک از جدایه‌ها یافت نشد. حضور همزمان ژن‌های مقاومت در 8 جدایه مشاهده شد. هیچ ارتباط معناداری بین ژن‌های مقاومت به اریترومایسین و MIC اریترومایسین مشاهده نشد. 5/37 درصد از جدایه‌های VRSA هیچ یک از ژن‌های مقاومت به اریترومایسین را نداشتند، در حالی که 25 درصد دارای دو ژن مقاومت بودند. میانگین MIC اریترومایسین در جدایه‌های VRSA بالاتر از جدایه‌های VSSA بود. تمام جدایه‌های VRSA نسبت به اریترومایسین نیز مقاوم بودند. هیچ ارتباط معناداری بین ژن‌های مقاومت به اریترومایسین و حساسیت به ونکومایسین مشاهده نشد.