بررسی صوتی میزان قوت همخوانهای سایشی فارسی در بافتهای آوایی و نوایی مختلف
نویسندگان
1 کارشناسارشد زبانشناسی همگانی دانشگاه بینالمللی امام خمینی
2 دانشیار دانشگاه بین المللی امام خمینی
doi
10.22084/rjhll.2019.19700.1959چکیده
این مقاله در چارچوب واجشناسی آزمایشگاهی به بررسی میزان قوت همخوان های سایشی در گفتار پیوستۀ فارسی میپردازد. داده ها به شیوه ای طراحی شدند که همخوان های سایشی در سه جایگاه آغازی، میانی (بین دو واکه) و پایانی کلمه، دو بافت آوایی واکدار و بیواک و دو موضع نوایی تکیه بر و بی تکیه قرار بگیرند. مقادیر دیرش همخوان های سایشی در حوزه زمان و دامنه انرژی فرکانس های پایین (0-1000 هرتز) و فرکانسهای میانی و بالا (بالاتر از 1800 هرتز) در حوزه شدت انرژی بر روی داده های هدف اندازه گیری شدند. نتایج نشان داد که الگوی توزیع مقادیر دیرش و دامنه انرژی فرکانس های میانی و بالای همخوان های سایشی به صورت تابعی از بافت آوایی و موضع نوایی آنها تغییر می کند. سایشی ها در بافت آوایی واکدار و موضع بی تکیه دیرش و دامنه انرژی کمتر و بالعکس در بافت بیواک و موضع تکیه بر دیرش و دامنه انرژی بیشتری دارند. این نتایج همچنین نشان داد درصد واکداری همخوان های سایشی در بافت واکدار از بافت بیواک به طور قابل توجهی بیشتر است. بهعلاوه، شدت واکداری (دامنه انرژی فرکانس های پایین) سایشی ها در بافت واکدار نسبت به بافت بیواک بیشتر است. این نتایج با تأیید یافته های بهدست آمده از زبان های دیگر نشان می دهد که سایشی ها در موضع تکیه بر و بافت آوایی بیواک و همچنین جایگاه های آغازی و پایانی کلمه، میزان قوت خود را حفظ می کنند ولی در موضع بی تکیه، بافت واکدار و جایگاه بینواک های از میزان قوت آنها بهطور قابل ملاحظه ای کاسته می شود.
