تأثیر تراوش سیال بر روی ترکیب ایزوتوپ های کربن و اکسیژن در کلسیت های کانسار اسکارن مس خود، غرب یزد
نویسندگان
1 استاد گروه زمین شناسی، دانشکده علوم، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران
2 دانشیار گروه زمین شناسی، دانشکده علوم، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
3 استادیار گروه زمینشناسی، دانشکده علوم، مجتمع آموزش عالی گناباد، گناباد، ایران
doi
10.22067/econg.2023.81026.1069چکیده
کانسار اسکـارن مس خـود، در فاصله 50 کیلومتری شمال غرب شهر تفت، در استان یزد در بخش میانی کمربند ماگمـایی ارومیه- دختر واقع شده است. زمین شناسی این کانسار عمدتا شامل واحدهای کربناتی تریاس بالایی می باشد که مورد نفوذ یک گرانودیوریت پورفیری با سن الیگومیوسن قرار گرفته است. زون های اسکارنی شامل گارنت اسکارن و گارنت- پیروکسن اسکارن، جانشین مرمر و سنگ های آهکی در مجاورت با گرانودیوریت پورفیری شده اند. در این مقاله، مقادیر δ18O وδ13C کلسیت ها از سنگ آهک (کلسیت رسوبی)، مرمر (کلسیت دگرگونی) و کلسیت اسکارنی گزارش و تفسیر شده است. داده ها نشان می دهد که تهی شدگی سیستماتیک ایزوتوپ های کربن و اکسیژن در کلسیت های دگرگونی و اسکارنی رخ داده است. کلسیت های اسکارنی بالاترین میزان تهی شدگی را نسبت به کلسیت های کربناتی و مرمری نشان می دهند. مدل های محاسباتی نشان داد که این تهی شدگی سیستماتیک ایزوتوپی می تواند به تراوش سیال ماگمایی نسبت داده شود. تهی شدگی مقادیر d13C و d18Oدر انواع متفاوت کلسیت ها در کانسار خود توسط برهم کنش سیالات ماگمایی =+9.0 ‰) d18O) با سنگ های کربناتی دگرسان نشده در دمای کمتر از 400 درجه سانتی گراد، X(CO2) کمتر از 05/0 و نسبت آب به سنگ (W/R) %20-50 قابل تفسیر است.