بررسی فنوتیپی مقاومت آنتیبیوتیکی در جدایههای کورینه باکتریوم سودوتوبرکلوزیس جدا شده از گوسفندان مبتلا به لنفادنیت پنیری شهرستان بینالود مشهد
نویسندگان
1 دانشآموختهی کارشناسی ارشد بیوشیمی، دانشکده علوم، دانشگاه پیام نور مشهد، مشهد، ایران
2 استادیار موسسه تحقیقات واکسن و سرمسازی رازی، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، شعبه مشهد، ایران.
3 استادیار موسسه تحقیقات واکسن و سرمسازی رازی، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، شعبه مشهد، ایران
doi
10.22034/nfvm.2020.126537چکیده
لنفادنیت پنیری یک بیماری عفونی پوستی بسیار شایع در بین گوسفندان و بزها در سراسر جهان است که عامل این بیماری باکتری کورینه باکتریوم پسودوتوبرکلوزیس است. ایجاد این بیماری در بین دامها همواره ضررهای اقتصادی چشمگیری به همراه دارد. در این مطالعه تعداد 40 نمونه از آبسههای موجود در موارد دام زنده و لاشههای کشتارگاه دام در شهرستان مشهد و بینالود مورد بررسی قرار گرفت. جهت نمونهگیری از عقدههای لنفاوی دارای تورم و چرک، به وسیله سرنگ نمونه از داخل غدد متورم به مقدار حدود 1 سیسی جمعآوری شد و سرنگ حاوی نمونه در کنار یخ به آزمایشگاه انتقال داده شد. نمونههای جمعآوری شده به محیط کشت BHI براث انتقال داده شدند و پس از تأیید توسط تستهایی از قبیل رنگآمیزی گرم ، تست کاتالاز و تشخیص از روی پرگنه باکتری، دیسکگذاری جهت تعیین میزان مقاومت و حساسیت جدایهها به روش کربی بائر انجام شد. بررسی تعیین میزان حساسیت و مقاومت در جدایههای مورد مطالعه نشان داد که بیشترین میزان مقاومت جدایهها نسبت به آنتیبیوتیک داکسی سایکلین (5/72 درصد) بود و کمترین میزان مقاومت نسبت به آنتیبیوتیکهای سولفامتوکسازول تریمتوپریم (5/17 درصد) بود. روش دیسک دیفیوژن آگار میتواند به عنوان یک روش غربالگری اولیه و ابتدایی جهت تعیین میزان مقاومت و حساسیت استفاده گردد لذا برای بررسی دقیق میزان مقاومت جدایهها میتوان از روش ژنوتیپی استفاده کرد.