فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

زبان و گویش هر قوم آیینه تمام ­نمای فرهنگ و هویت آن قوم به‌شمار می‌رود؛ بنابراین، حفظ، ثبت و ضبط داده‌های این زبان ­ها و گویش ­ها امری ضروری است. به دلیل گسترش روزافزون شهرنشینی و توسعه وسایل ارتباط جمعی ممکن است در آینده‌ای نه چندان دور، زبان فارسی این گونه‌ها را به حاشیه براند، در نهایت بر آنها غالب شده و این زبان‌ها را به زبان‌هایی بدون گویشور تبدیل نماید. تاکنون، گویش‌ها و زبان‌های بسیاری در ایران ثبت و ضبط شده ­اند، اما همچنان تا شناسایی و توصیف کلیه زبان‌ها و گویش‌های رایج ایران راه درازی باقیست. این مقاله نشانه‌های نقش‌های معنایی مکانی را در نظام صرفی گونه‌ای جنوبی از زبان‌‌های ترکی خراسانی به نام ترکی نیشابوری مورد بررسی قرار می­ دهد، که در بخش سرولایت شهرستان نیشابور تکلم می­ شود. نقش‌های معنایی مکانی در این زبان به‌صورت صرفی با استفاده از پس­ اضافه ها نشان داده‌ شده است. رویکرد مقاله حاضر توصیفی و ناظر بر استفاده روزمره گویشوران می‌باشد. نکته ­ای جانبی نیز در این مقاله به‌دست آمد: این گونه زبانی به‌طور قابل ­ملاحظه­ ای از فرایند هماهنگی واکه­ ای، بهره می­ گیرد.