پوشش غیریکنواخت و موضعی هواپیما با مواد جاذب جهت دست یابی به کمترین سطح مقطع راداری با کمترین وزن ماده جاذب
نویسندگان
1 دانشگاه شیراز
2 دانشگاه شیراز
doi
چکیده
در این مقاله پوشش غیریکنواخت و موضعی ماده جاذب بر روی قسمت های مختلف بدنه هواپیما جهت دستیابی به کمترین میزان سطح مقطعراداری با به کارگیری کمترین مقدار ممکن از ماده جاذب بررسی شده است. با توجه به وزن بالای ماده جاذب بهکار گرفته شدده کده در دددود69 کیلوگرم در هر مترمربع است، کاهش میزان ماده جاذب راداری در کاهش وزن هواپیما بسیار مؤثر است. برای انجدام مااسدتاا از بسدتهنرم افزار CST و روش عددی ممان و روش رهگیری پرتو استفاده شد. سطح مقطع راداری تک پایه و دوپایه هواپیما تالیل شد و دیده شد کهچگونه شکل می تواند بر سطح مقطع راداری تأثیر بگذارد و چگونه استفاده از ماده جاذب راداری می تواند سطح مقطع راداری را کاهش دهد.
