کانی شناسی، میان بارهای سیال و منشأ کانسار سرب و روی چاه میله با سنگ میزبان کربناتی تریاس میانی (شمال شرق انارک)، ایران مرکزی
نویسندگان
1 استاد، گروه ژئوشیمی، دانشکده علوم زمین، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری، گروه ژئوشیمی، دانشکده علوم زمین، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
3 استادیار، گروه زمینشناسی، دانشکده علوم، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران
doi
10.22067/econg.2021.69561.1012چکیده
کانسار سرب و روی چاه میله شامل سه ذخیره مزرعه دراز، کوه میله و سیلچو در فاصله 30 کیلومتری شمال شرق انارک (ایران مرکزی)، واقعشده است. واحد مرمر دولومیتی کمپلکس چاه گربه با سن تریاس میانی، سنگ میزبان اصلی کانسار بوده که ماده معدنی با ماهیت چینه کران و بافت های برشی، شکافه پرکن، جانشینی و افشان در آن شکلگرفته است. مراحل رخداد ذخیره به ترتیب شامل: 1) پیش از کانه زایی با حضور پیریت های ریزبلور افشان، 2) کانه زایی گرمابی اصلی با حضور گالن، اسفالریت و کالکوپیریت و 3) مرحله پس از کانه زایی شامل سولفیدهای ثانویه و کانیهای غیرسولفیدی است. کوارتز، دولومیت، کلسیت و باریت مهم ترین کانی های باطله همراه کانسنگ هستند. میانبارهای سیال اولیه دوفازی آبگین غنی از مایع در میزبان دولومیت دارای دمای همگن شدن بین 93 تا 167 درجه سانتی گراد و شوری 15/14 تا 97/20 درصد وزنی معادل نمک طعام، در میزبان کلسیت دارای دمای همگن شدن بین 98 تا 147 درجه سانتی گراد و شوری 02/7 تا 72/13 درصد وزنی معادل نمک طعام و در میزبان کوارتز دارای دمای همگن شدن بین 81 تا 158 درجه سانتی گراد و شوری 94/13 تا 2/22 درصد وزنی معادل نمک طعام هستند. اختلاط و رقیق شدگی شورابه های حوضه ای با سیالات جوی کم شور احتمالاً به عنوان فرایندی مؤثر در ته نشینی فلزهاست. رخداد دگرسانی سیلیسی همواره به عنوان نشانه ای از تغییرات دمایی ناشی از رقیق شدگی محسوب می شود که در کانسار چاه میله قابل مشاهده است. یافته های زمین شناسی، بافتی و کانی شناسی و داده های میانبارهای سیال نشاندهنده کانی سازی نوع دره می سی سی پی در کانسار چاه میله است.