تاثیر نانوذرات پلیاستایرن بر عملکرد رشد، میزان بازماندگی، فعالیت آنزیمهای کبدی و بیان ژنهای IL1 و IL8 در ماهی گورخری (Danio rerio)
نویسندگان
1 استادیار گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تخصصی فناوریهای نوین آمل، آمل، ایران
2 مربی مرکز تحقیقات سلولهای بنیادی مزانشیمی، جهاد دانشگاهی واحد استان قم، قم، ایران
3 دانشیار گروه محیط زیست، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه زابل، زابل، ایران
4 دکتری دانشکده شیلات و محیط زیست، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، گرگان، ایران
5 دانشیار گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه زابل، زابل، ایران
6 دانشیار گروه آبزیپروری، دانشکده علوم و فنون دریایی، دانشگاه چاناکاله ترکیه، چاناکاله، ترکیه
7 پسادکتری دانشکده دامپزشکی دانشگاه تخصصی فناوریهای نوین آمل، آمل، ایران
8 استاد گروه شیمی، دانشکده علوم، دانشگاه زابل، زابل، ایران
doi
10.22124/japb.2023.24905.1504چکیده
نگرانیهای گستردهای در مورد اثرات سمی بالقوه میکروپلاستیکها به عنوان آلایندههای نوظهور وجود دارد. مطالعه حاضر به منظور بررسی تاثیر نانوذرات پلیاستایرن بر شاخصهای رشد، بازماندگی، فعالیت آنزیمهای کبدی و بیان ژنهای مرتبط با ایمنی IL1 وIL8 در ماهی گورخری (Danio rerio) انجام گرفت. ماهیان به چهار تیمار تغذیهای تقسیم و به مدت یک ماه با جیرههای حاوی صفر (شاهد)، 100 (تیمار1)، 500 (تیمار2) و 1000 (تیمار3) میلیگرم نانوپلیاستایرن در کیلوگرم جیره تغذیه شدند. نتیجه این مطالعه نشان داد که افزایش وزن و نرخ رشد ویژه تحت تاثیر تیمارهای آزمایشی قرار گرفتند و با افزایش غلظت نانوپلاستیک پلیاستایرن کاهش معناداری داشتند (05/0>P). بهترین ضریب تبدیل غذایی در تیمارهای شاهد و 1 مشاهده شد (05/0>P). تلفاتی در تیمارهای مختلف مشاهده نشد. بیشترین غلظت آنزیمهای ALT، ALP و AST در تیمار 3 بود (05/0>P). بیشترین میزان بیان ژنهای IL1 و IL8 در تیمار 3 و کمترین میزان بیان آن در تیمار شاهد بود (05/0>P). به طور کلی، نتایج مطالعه حاضر نشان داد تغذیه ماهی گورخری با جیره حاوی نانوذرات پلیاستایرن تاثیر منفی بر رشد (افزایش وزن و نرخ رشد ویژه) و شاخصهای سلامتی ماهیان داشت و بیشترین اختلال در رشد و سلامت در غلظتهای بالا مشاهده شد.
