فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

آبزیان پس از صید دستخوش تغییرات شیمیایی، میکروبی و ﺣﺴﻰ می­شوند که این تغییرات سبب فاسد شدن آنها و کاهش ماندگاری محصول می­شود. هدف از این مطالعه استفاده از پوشش خوراکی کیتوزان حاوی عصاره الکلی جلبک Nannochloropsis sp. بر ماندگاری میگو سفید سرتیز (Metapenaeus affinis) بود. برای بهینه‌سازی، غلظت­های متفاوت عصاره جلبک (0، 5/1 و 3 درصد)، دما (10-، 3- و 4 درجه سانتی­گراد) و زمان نگهداری (0، 7 و 15 روز) به عنوان متغیرهای مستقل در نظر گرفته شدند. بر اساس خروجی نرم­افزار RSM، 15 تیمار انتخاب و از روش تجزیه و تحلیل واریانس برای تعیین مطلوبیت مدل­های به دست آمده استفاده شد. شاخص­های پراکسید (PV)، اسید تیوباربیتوریک­ (TBA)، کل بازهای نیتروژنی فرار (TVB-N)، اسیدهای چرب آزاد (FFA)، میزان باکتری­های هوازی کل (TVC) و تغییرات رنگ (L*،a* و b*) مورد بررسی قرار گرفتند. بر اساس نتایج، میزان شاخص­های میکروبی، شیمیایی و رنگ فیله میگو، با افزایش غلظت عصاره جلبک کاهش معنی­داری با گروه شاهد داشتند (05/0>P). در روز هفتم و پانزدهم نگهداری، به ترتیب تیمار نهم و دوازدهم با Log CFU/g 64/0±22/3 و  Log CFU/g65/0±60/4 کمترین بار باکتریایی را نشان دادند (05/0>P). افزایش غلظت عصاره و دما سبب افزایش شاخص­های a* و b* و کاهش شاخص رنگ L* شد. درصد چربی و بازده وزن فیله میگو با افزایش غلظت عصاره افزایش معنی­داری پیدا کرد (05/0>P). فیله میگو در دمای 10- درجه سانتی‌گراد و غلظت عصاره 3 درصد بر اساس نتایج شاخص­های کیفی تا روز پانزدهم نگهداری برای مصرف انسان مطلوب بود. با توجه به F-value، در تمامی شاخص­ها، دما در مقایسه با زمان، شاخص­ تاثیرگذارتری بود. فرمول­های پیشنهادی برای هر شاخص­، قادر به بررسی پیشگویی تغییرات کیفی فیله میگوی سفید سرتیز بودند.