مجاز و کاهش
نویسندگان
1 فارغ التحصیل دکتری از دانشگاه بوعلی سینا
doi
10.22084/rjhll.2016.1522چکیده
مجاز ابتدا بهعنوان ابزاری در آفرینش آثار ادبی و پس از آن به مثابه یکی از مختصات زبان خودکار در قالب رویکردهای متعدد مورد مطالعه قرار گرفته است. این فرایند را برخلاف تعریف سنتی اش، نمی توان کاربرد واژهای در معنی غیر اصلی اش یا در معنی واژهای دیگر دانست. نگارندة نوشتة حاضر می کوشد به کمک نمونه هایی از زبان خودکار فارسی نشان دهد که آنچه تحت عنوان «مجاز» بر حسب سنت و بهویژه در قالب معنی شناسی واژگانی مورد بحث و بررسی قرار می گیرد، گونه ای از کاربرد فرایند «کاهش» است که اتفاقاً موارد بسیار گسترده تری را دربرمی گیرد و آنچه تاکنون تحت عنوان مجاز مطرح شده است، تنها بخشی از عملکرد این فرایند را می نمایاند. ما اساساً چیزی به نام مجاز در قالب سنتیاش نداریم؛ به عبارت دیگر، نمی توانیم به وجود مجاز همزمانی قایل باشیم.
