پاسخ رنگدانههای ملانین، لیپوفوشین و هموسیدرین مراکز ملانوماکروفاژی ماهی قرمز (Carassius auratus) به مواجهه با نونیل فنول
نویسندگان
1 استادیار گروه زیستفناوری دریا، دانشکده زیستفناوری، دانشگاه تخصصی فناوریهای نوین آمل، آمل، ایران
2 استادیار گروه زیستفناوری دریا، دانشکده زیستفناوری، دانشگاه تخصصی فناوریهای نوین آمل، آمل، ایران
3 استادیار گروه زیستشناسی دریا، دانشکده علوم دریایی، دانشگاه علوم و فنون دریایی خرمشهر، ایران
4 استاد گروه زیستشناسی دریا، دانشکده علوم دریایی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران
5 دانشیار گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی دریا، دانشگاه علوم و فنون دریایی خرمشهر، خرمشهر، ایران
6 دانشیار مرکز تحقیقات بیولوژی سلولی و مولکولی، پژوهشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی بابل، بابل، ایران
doi
10.22124/japb.2022.21179.1448چکیده
مطالعه حاضر با هدف بررسی تاثیر نونیل فنول بر فعالیت سیستم ایمنی ماهی قرمز از طریق اندازهگیری میزان تجمع رنگدانههای ملانوماکروفاژی در بافت کلیه و طحال ماهی قرمز انجام شده است. از این رو، ماهیهای نابالغ به مدت 25 روز در معرض غلظتهای 6-10 و 7-10 مولار نونیل فنول قرار گرفتند. مراحل آمادهسازی بافت کلیه و طحال و رنگآمیزیهای هماتوکسیلین- ائوزین، پرلز پروسین بلو و اسید پریودیک شیف به ترتیب برای شناسایی ملانین، هموسیدرین و لیپوفوشین انجام شد. سپس برای کمیسازی رنگدانهها از نرمافزار Image J (ver. 1.53 e) استفاده شد. قرار گرفتن ماهی در معرض نونیل فنول منجر به کاهش تشکیل مراکز ملانوماکروفاژی حاوی رنگدانه هموسیدرین در طحال شد و تاثیری بر تشکیل مراکز حاوی این رنگدانه در کلیه نداشت. تشکیل مراکز ملانوماکروفاژی حاوی رنگدانه لیپوفوشین به ترتیب در طحال و کلیه پس از مواجهه با نونیل فنول کاهش و افزایش یافت (05/0P<)، درحالی که نونیل فنول منجر به افزایش تشکیل مراکز ملانوماکروفاژی در هر دو اندام به صورت وابسته به غلظت شد. به طور کلی، در میان سه رنگدانه موجود در مراکز ملانوماکروفاژی، ملانین به صورت وابسته به غلظت افزایش یافت و به نظر میرسد شاخص بهتری برای قرار گرفتن در معرض نونیل فنول باشد.
