بررسی اثر آموزش مبتنی بر طرحواره در مهارت حل مسئلۀ ریاضی دانشآموزان دوم ابتدایی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روانشناسی تربیتی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
2 دانشیار، گروه علوم تربیتی، دانشکدة علوم انسانی، انشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران
3 دکتری روانشناسی تربیتی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
doi
10.48310/pma.2023.3323چکیده
پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش مبتنی بر طرحواره بر مهارت حل مسئلۀ داستانی حساب دانشآموزان پایۀ دوم ابتدایی انجام شده است. پژوهش از نوع نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون پسآزمون با گروه گواه بود. جامعۀ آماری پژوهش، دانشآموزان پایۀ دوم ابتدایی روستای چاهشک شاندیز بودند که در سال تحصیلی 1399-1400 تحصیل میکردند. روش نمونهگیری، تصادفی خوشهای دومرحلهای بود و حجم نمونه 50 نفر از دانشآموزان بودند که از این بین، دو گروه کلاسی 25 نفره به صورت تصادفی به عنوان گروه آزمایش و گواه انتخاب شدند. گروه آزمایش، به مدت بیست جلسۀ آموزش مبتنی بر طرحواره را دریافت و گروه گواه این روش را دریافت نکردند. ابزارهای پژوهش، آزمون هوش ریون رنگی کودکان، نسخۀ تجدید نظر شده (1956) و آزمون محققساختۀ مهارت حل مسئلۀ داستانی بود. برای تحلیل نتایج از تحلیل کوواریانس استفاده شد. طبق نتایج پژوهش، آموزش مبتنی بر طرحواره موجب بهبود توانایی حل مسئله داستانی، با اندازۀ اثر 67/0 در دانشآموزان پایۀ دوم ابتدایی با سطح معناداری (001/0 P≤) شده است. با توجه به یافتههای پژوهش، معلمان پایۀ دوم ابتدایی میتوانند از این روش برای بهبود مهارت حل مسئلۀ داستانی حساب استفاده کنند.
