ارزیابی تغییرات اکسیژنی بر بقا، برخی شاخص‌های استرس و خون‌شناسی- ایمنی بچه ماهی آزاد دریای خزر (Salmo trutta caspius)

نویسندگان

1 دانشیار گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، واحد بندر عباس، دانشگاه آزاد اسلامی، بندر عباس، ایران

2 استادیار گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، واحد بندر عباس، دانشگاه آزاد اسلامی، بندر عباس، ایران

3 دانشجوی دکتری شیلات، گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، واحد بندر عباس، دانشگاه آزاد اسلامی، بندر عباس، ایران

4 دانشیار گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، واحد لاهیجان، دانشگاه آزاد اسلامی، لاهیجان، ایران

5 استادیار بخش فیزیولوژی، پژوهشکده آبزی‌پروری آب‌های داخلی، موسسه تحقیقات علوم شیلاتی کشور، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، بندر انزلی، ایران.

doi
10.22124/japb.2021.17139.1388
چکیده

ماهی آزاد دریای خزر (Salmo trutta caspius) یکی از با ارزش­ترین ماهیان دریای خزر است و بازارپسندی، شکل ظاهری و طعم گوشت آن سبب شده تا از ارزش بالایی برخوردار باشد. این مطالعه به منظور تعیین اثر تنش­های اکسیژنی روی بقا، برخی شاخص­های خونی، ایمنی و استرس بچه ماهی آزاد دریای خزر انجام شد. از این رو، 210 قطعه بچه ماهی آزاد (10±50 گرم) به طور کاملا تصادفی انتخاب شدند و در وان­های مجهز به هواده و کپسول اکسیژن قرار گرفتند. ماهیان در سه تیمار هیپوکسی (2 تا 3 میلی‌گرم در لیتر اکسیژن)، شاهد یا نرموکسی (7 تا 8 میلی‌گرم در لیتر اکسیژن) و هیپراکسی (12 تا 14 میلی‌گرم در لیتر اکسیژن) با سه تکرار تقسیم شدند. خون­گیری در دو نوبت 12 و 24 ساعت انجام گرفت. نتایج نشان داد که در تیمارهای مختلف اکسیژنی بچه ماهیان آزاد فاقد هر گونه تلفات بودند. اثر اکسیژن نشان داد که تعداد گلبول‌های سفید و قرمز، هموگلوبین، هماتوکریت، نوتروفیل، لمفوسیت، کورتیزول، گلوکز، لاکتات، لیزوزیم، ایمنوگلوبین کل، IgM، آلبومین و پروتئین کل دارای اختلاف معنی­دار بودند (05/0P<). در کل، سطح اکسیژنی 7 تا 8 میلی­گرم در لیتر، مطلوب­ترین شرایط برای پرورش بچه ماهی آزاد دریای خزر بود. چرا که مناسب­ترین مقادیر شاخص‌ها بیشتر در این گروه مشاهده شد که با تیمارهای دیگر اختلاف معنی‌داری را نشان داد.