ارزیابی تغییرات اکسیژنی بر بقا، برخی شاخصهای استرس و خونشناسی- ایمنی بچه ماهی آزاد دریای خزر (Salmo trutta caspius)
نویسندگان
1 دانشیار گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، واحد بندر عباس، دانشگاه آزاد اسلامی، بندر عباس، ایران
2 استادیار گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، واحد بندر عباس، دانشگاه آزاد اسلامی، بندر عباس، ایران
3 دانشجوی دکتری شیلات، گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، واحد بندر عباس، دانشگاه آزاد اسلامی، بندر عباس، ایران
4 دانشیار گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، واحد لاهیجان، دانشگاه آزاد اسلامی، لاهیجان، ایران
5 استادیار بخش فیزیولوژی، پژوهشکده آبزیپروری آبهای داخلی، موسسه تحقیقات علوم شیلاتی کشور، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، بندر انزلی، ایران.
doi
10.22124/japb.2021.17139.1388چکیده
ماهی آزاد دریای خزر (Salmo trutta caspius) یکی از با ارزشترین ماهیان دریای خزر است و بازارپسندی، شکل ظاهری و طعم گوشت آن سبب شده تا از ارزش بالایی برخوردار باشد. این مطالعه به منظور تعیین اثر تنشهای اکسیژنی روی بقا، برخی شاخصهای خونی، ایمنی و استرس بچه ماهی آزاد دریای خزر انجام شد. از این رو، 210 قطعه بچه ماهی آزاد (10±50 گرم) به طور کاملا تصادفی انتخاب شدند و در وانهای مجهز به هواده و کپسول اکسیژن قرار گرفتند. ماهیان در سه تیمار هیپوکسی (2 تا 3 میلیگرم در لیتر اکسیژن)، شاهد یا نرموکسی (7 تا 8 میلیگرم در لیتر اکسیژن) و هیپراکسی (12 تا 14 میلیگرم در لیتر اکسیژن) با سه تکرار تقسیم شدند. خونگیری در دو نوبت 12 و 24 ساعت انجام گرفت. نتایج نشان داد که در تیمارهای مختلف اکسیژنی بچه ماهیان آزاد فاقد هر گونه تلفات بودند. اثر اکسیژن نشان داد که تعداد گلبولهای سفید و قرمز، هموگلوبین، هماتوکریت، نوتروفیل، لمفوسیت، کورتیزول، گلوکز، لاکتات، لیزوزیم، ایمنوگلوبین کل، IgM، آلبومین و پروتئین کل دارای اختلاف معنیدار بودند (05/0P<). در کل، سطح اکسیژنی 7 تا 8 میلیگرم در لیتر، مطلوبترین شرایط برای پرورش بچه ماهی آزاد دریای خزر بود. چرا که مناسبترین مقادیر شاخصها بیشتر در این گروه مشاهده شد که با تیمارهای دیگر اختلاف معنیداری را نشان داد.