اثر عمق کشت و منابع مختلف کودهای آلی بر گلدهی و تولید پداژه زعفران (.Crocus sativus L)
نویسندگان
1 دانش آموخته دکتری، گروه علوم باغبانی و مهندسی فضای سبز، دانشکده کشاورزی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.
2 دانشیار، گروه علوم باغبانی و مهندسی فضای سبز، دانشکده کشاورزی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.
3 دانش آموخته کارشناسی ارشد، گروه علوم باغبانی و مهندسی فضای سبز، دانشکده کشاورزی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.
doi
10.22077/jsr.2026.10547.1295چکیده
با توجه به تاثیر عمق و نوع بستر کاشت بر عملکرد زعفران آزمایشی دو ساله در دانشگاه فردوسی مشهد انجام شد. آزمایش به صورت فاکتوریل سه عاملی با 4 تکرار طراحی و اجرا شد. تیمارهای آزمایش شامل دو عمق کشت (10 و 20 سانتی متری) و منابع مختلف کود آلی در 5 سطح (60 تن در هکتار کود دامی، 20 تن در هکتار کمپوست قارچ، 20 تن در هکتار برگ کاج، 10 تن در هکتار کود ورمی کمپوست و خاک پایه به عنوان شاهد) بود. نتایج نشان داد بسترهای حاوی کمپوست قارچ و ورمی کمپوست تعداد گل بیشتری تولید کردند. با توجه به اثر متقابل سال× عمق کشت، تعداد گل گیاهان کشت شده در عمق 10 سانتیمتری در سال دوم 20.4 % بیشتر از عمق 20 سانتیمتر بود. تعداد پداژه های دختری در بستر ورمی کمپوست در عمق 20 و 10 سانتیمتری به ترتیب 2.8 و 3.4 برابر نسبت به بستر خاک شاهد در همین عمق ها افزایش داشت. قطر پداژه های دختری نیز در سه تیمار کمپوست قارچ + عمق 20 سانتیمتری، ورمی کمپوست +20 سانتیمتری، و دامی +20 سانتیمتری به ترتیب 35، 35 و 29.3 % بیشتر از خاک شاهد در همین عمق بود. میزان سافرانال، کروسین و پیکروکروسین در گل های برداشت شده سال دوم به طور معنی دار بیشتر از سال اول بود. ضمن اینکه مقادیر این صفات در پداژه های کشت شده در عمق 10 سانتیمتری نسبت به 20 سانتیمتری بیشتر بود. به طور کلی در هر دو سال متوالی عمق 10 سانتیمتری برای تولید گل و عمق 20 سانتیمتری برای تولید پداژه دختری نتایج بهتری داشت. ضمن اینکه بستر حاوی ورمی کمپوست و کمپوست قارچ هم برای تولید گل و هم تولید پداژه مطلوب به نظر می رسد.