اثر گلوتامین بر رشد، شاخصهای خونی و ایمنی در بچه تاسماهیان سیبری (Acipenser baerii, Brandt 1869)
نویسندگان
1 کارشناس ارشد شیلات، گروه شیلات، واحد لاهیجان، دانشگاه آزاد اسلامی، لاهیجان، ایران
2 دانشیار گروه شیلات، واحد لاهیجان، دانشگاه آزاد اسلامی، لاهیجان، ایران
3 استادیار پژوهشکده آبزی پروری آبهای داخلی، موسسه تحقیقات علوم شیلاتی کشور، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، بندرانزلی، ایران
doi
10.22124/japb.2020.14552.1351چکیده
تاسماهی سیبری گونه مناسبی برای آبزیپروری است. مطالعه حاضر به منظور بررسی اثر گلوتامین روی رشد و شاخصهای خونی و ایمنی بچه تاسماهی سیبری و آگاهی از مقادیر بهینه گلوتامین در شرایط پرورش به مدت 8 هفته انجام شد. این بررسی روی 126 قطعه ماهی با میانگین وزنی 56/7±71/45 گرم در شش تیمار (شاهد، 5، 10، 15، 20 و 30 گرم گلوتامین در هر کیلوگرم جیره) و سه تکرار انجام شد. نتایج نشان داد اختلاف معنیداری در شاخصهای رشد وجود نداشت (05/0P>). وزن نهایی، طول نهایی، درصد افزایش وزن بدن، ضریب تبدیل غذایی، ضریب رشد ویژه و نرخ رشد روزانه در ماهیان تغذیه شده از جیره محتوی 30 گرم گلوتامین در هر کیلوگرم جیره نسبت به تیمارهای دیگر در سطح بالاتری بود. بیشترین ضریب چاقی نیز در ماهیان تغذیه شده از جیره محتوی 5 گرم گلوتامین در هر کیلوگرم جیره مشاهده شد. همچنین، اختلاف معنیداری در تعداد گلبولهای و سفید، میزان هموگلوبین، هماتوکریت، MCV، MCH، MCHC، نوتروفیل و لیزوزیم وجود نداشت (05/0P>)، اما لنفوسیت، مونوسیت، ائوزینوفیل، IgM و ایمونوگلوبین کل اختلاف معنیدار داشتند (05/0p <). گلوتامین تاثیر معنیداری در اکثر شاخصهای خونی تاسماهی سیبری نداشت، ولی افزایش شاخصهای ایمنی مانند لنفوسیت، مونوسیت، ایمنوگلوبین کل و IgM مشاهده شد. به نظر میرسد که افزودن اسید آمینه گلوتامین به جیره پایه در این رده سنی و شرایط پرورشی ضرورتی نداشت و جیره پایه نیازهای ماهیان را برآورده کرده است.