اثرات آب مغناطیده توسط شدتهای مختلف میدان مغناطیسی ایستا بر سطح پروتئین و سلولهای خونی تاسماهی استرلیاد (Acipenser ruthenus)
نویسندگان
1 دانشیار گروه زیستشناسی دریا، دانشکده علوم دریایی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران
2 استاد موسسه تحقیقات بین المللی تاسماهیان دریای خزر، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی (AREEO)، رشت، ایران
3 دانشیار گروه زیستشناسی دریا، دانشکده علوم دریایی، دانشگاه علوم و فنون دریایی خرمشهر، خرمشهر، ایران
4 استادیار موسسه تحقیقات بین المللی تاسماهیان دریای خزر، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی (AREEO)، رشت، ایران
5 دکتری زیستشناسی دریا، گروه زیستشناسی دریا، دانشکده علوم دریایی، دانشگاه علوم و فنون دریایی خرمشهر، خرمشهر، ایران
doi
10.22124/japb.2020.12393.1308چکیده
در مطالعه حاضر اثرات آب مغناطیده بر سطوح پروتئین کل، آلبومین، گلبولهای قرمز و سفید، هموگلوبین و هماتوکریت تاسماهی استرلیاد (Acipenser ruthenus) مورد بررسی قرار گرفت. نمونهبرداری از تاسماهیان استرلیاد (40 قطعه با میانگین وزن 51/4±46/100 گرم و میانگین طول کل 80/0±73/31 سانتیمتر) که در معرض میدان مغناطیسی با شدتهای 5، 15 و 25 میلیتسلا قرار گرفتند و همچنین نمونههای شاهد، انجام شد. هر تیمار شامل دو تکرار و هر تکرار حاوی 5 قطعه ماهی بود. خونگیری از ماهیان در روزهای 30 و 60 انجام شد. طبق نتایج به دست آمده، تعداد گلبولهای قرمز و سفید خون، هماتوکریت و هموگلوبین در ماهیهای تحت تیمار با شدتهای مختلف میدان مغناطیسی در مقایسه با گروه شاهد تفاوت معنیداری در زمانهای مورد بررسی نداشت. همچنین سطح پروتئین کل و آلبومین تغییر چندانی را در تیمار با شدتهای مختلف میدان مغناطیسی نسبت به گروه شاهد نشان نداد. با توجه به این که پژوهش حاضر، نخستین مطالعه در زمینه اثرات آب مغناطیس بر تاسماهیان استرلیاد در بازه زمانی نسبتا طولانی است، میتواند زمینهساز مطالعات آتی در این زمینه باشد.