اثرات ضدباکتریایی پلیپپتید EC-hepcidin1 در مهار باکتری Streptococcus iniae در کشتهای سلولی اولیه قزلآلای رنگینکمان (Oncorhynchus mykiss)
نویسندگان
1 استاد گروه شیلات، دانشکده علوم دریایی، دانشگاه تربیت مدرس، نور، ایران
2 استاد گروه میکروبشناسی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
3 استادیار مرکز ملی ذخایر ژنتیکی و زیستی ایران، تهران، ایران
4 دانشجوی دکتری شیلات، دانشکده علوم دریایی، دانشگاه تربیت مدرس، نور، ایران
doi
10.22124/japb.2020.12337.1307چکیده
استرپتوکوکوزیس یکی از مخربترین بیماریها در آبزیپروری جهانی است و تاکنون تلاشهای زیادی در راستای مهار این باکتری صورت پذیرفته است. در این پژوهش توانایی پلیپپتید ضدمیکروبی مصنوعی هپسیدین (EC-hepcidin1) در مهار باکتری Streptococcus iniae ( عامل بیماری استرپتوکوکوزیس در آبزیان) در کشت سلولی اولیه ماهی قزلآلای رنگینکمان (Oncorhynchus mykiss) مورد ارزیابی قرار گرفت. ابتدا با دیسسک دیفوژیون اثرات ضدباکتریایی این پلیپپتید مورد بررسی قرار گرفت. حداقل غلظت ممانعت از رشد و حداقل غلظت کشندگی EC-hepcidin1 در برابر S. iniae اندازهگیری شد. سپس کشت سلولی اولیه از باله ماهی تولید و محدوده سمیت این پلیپپتید برای سلولها مشخص شد. کشتهای سلولی اولیه ماهی با باکتری آلوده شد و در شرایط آزمایشگاهی فعالیت ضدباکتریایی پلیپپتید و میزان زندهمانی سلولها درکشت سلولی، مورد سنجش قرار گرفت. نتایج به دست آمده از این مطالعه، حداقل غلظت ممانعت از رشد و حداقل غلظت کشندگی پپتید به ترتیب بیش از 75 و کمتر از 150 میکروگرم در میلیلیتر محاسبه شد. میزان سمیت پلیپپتید هپسیدین پس از 48 ساعت و در محدوده 25 تا 400 میکروگرم در لیتر سمیت کمی را نشان داد و سلولها 60 تا 80 درصد زندهمانی داشتند. میزان زندهمانی سلولها بعد از تلقیح باکتری با تراکم 10:MOI در سلولهای ماهی قزلآلای رنگینکمان 55 درصد بود که بعد از تلقیح باکتری با تراکم 10:MOI به همراه 150 میکروگرم در میلیلیتر پلیپپتید، میزان زندهمانی سلولها به 90 درصد افزایش یافت. در مجموع، پلیپپتید EC-hepcidin1 اثرات ضدباکتریایی مناسبی علیه S. iniae در شرایط آزمایشگاهی داشت و در عین حال به دلیل سمیت کم در سلولهای ماهی، قادر است میزان زندهمانی سلولهای آلوده شده با این باکتری را افزایش داد. در جمعبندی پپتید EC-hepcidin1 اثرات ضد باکتریایی بر این باکتری داشته و سمیت کمی نسبت به سلولهای ماهی دارد، لذا ادامه تحقیقات به صورت بالینی بر روی مراحل لاروی و مولدین این ماهی قابل پیشنهاد می باشد .